دردم از یار است و درمان نیز هم...

سه شنبه 24 تا جمعه 27 ژوئن
پیشدرآمد: این هفته پیشدرآمد من شعری است که از لحظه جوشیدنش در دل تا تصویرگرفتنش بر صفحه کاغذ ربع ساعتی بیشتر نبود، اما چنان این شعر به دلم نشسته که چند روزی هر جا میروم با من است. هفته گذشته روز تولدم بود. یکباره وحشت کردم که ای داد، دوری از خانه پدری به سی سال رسید و خدا میداند که خود بوسه بر آن خاک خواهی زد و یا خاکسترت! این شعر هدیه خودم به خودم بود برای روز تولدم، در بلورسازی تهران، و خانم عزت ملک قابله خانوادگی که به پدر مژده داده بود ماشاءالله سالم و سرحال است...
وطن یعنی بهاری جاودانه
غزلهای لطیف عاشقانه
ترنّم های بارانِ سحرگاه
پَرِ پرواز در سودایِ خانه
وطن یعنی نفسهای مُعطّر
شمیمی از نماز صبح مادر

گُل شببو کنار حوض کوچک
تصاویری به شعرم سایه گُستر
وطن، دیروز و فردای من و تو
گلیم کهنهای در خانهای نو
سُفالی ذرههایش خاک کاشان
همان انگور شاهانی همان مُو
وطن، ابریشم خامی ز گیلان
وطن مهد دلیران، خاک شیران
خراسان، سیستان، تبریز و نیریز
صفاهان یزد و دشتستان و کرمان
بلوچستان و کردستان و تهران
وطن، مازندران ایلام و مهران
وطن شیرین و خسرو، زال و رستم
وطن تصویر دوری از رفیقان
خلیج فارس معنایِ وطن شد
همه جان و جهانم خواستن شد
ز جلفا سینه ام سرشار از عشق
چنان مازندران ایران من شد
وطن یعنی سرود شیر و خورشید
وطن یعنی هزاران شعله امید
وطن یعنی دماوند و عَلَم کوه
وطن مهرانه، پوراندخت، ناهید
وطن آوازهای عاشقانه
وطن مرغ سحر خواندن ترانه
وطن اسفندیار و کاوه، جمشید
وطن یک آسمان بیکرانه
وطن در کوچه ها آواز خواندن
به سوی ساری و آلاشت راندن
وطن تا دشت گرگان ره کشیدن
دماوند و شبی توچال ماندن
ز کرمانشاه تا اهواز رفتن
ز شوش و هفتگِل با هم گذشتن
کنار شط لبی تر کردن از مِی
به یاد دوستان ساغر شکستن
وطن جاری ترین رود زلال است
همانجائی که خاموشی محال است
دوای دردهای میهن من
دو جامی از می سرخ حلال است.
اگر میهن نفس، من سینه هستم
پر از خشمم ولی بی کینه هستم
اگر دورم من از آغوش گرمش
ولی من عاشقی دیرینه هستم
وطن یعنی که بی او مردگانیم
همه پیریم با آنکه جوانیم
چو بر خاک عزیزش سرگذاریم
اگر مردیم هم از زندگانیم.
این شعر را نوشتم و به وامی از شاملو که چوب مزایده بر قلم و دفتر و پیراهنش زدند و دل آیدای عاشق را شکستند، «همه لرزش دست و دلم» این روزها از آن است که حماقتهای اهل ولایت فقیه میرود به پیشبینی «محمد قائد» واقعیت ببخشد ـ همان راکه گفته بود «صد سال بر خرابههای ری اشک خواهیم ریخت و...».
راستی را که خبر مزایده لوازم شخصی الف. بامداد و خرید آنها توسط آقازاده مرا به شدت آزرده کرد. یاد آیدای عزیز بودم، زنی که در زمهریر سالهای بد شاملو، ناگهان چون خورشید طلوع کرد. و الف بامداد را چنان شیفته ساخت که بخشی از عاشقانهترین غزل قصیدههای زمان را به نامش متبرک ساخت. حالا آیدا بی احمدش، بدون بوی پیراهنش، خاکستر جانش، و مرد جهانش تنها دیروز را دوره میکند و امروز را و هنوز را.

باز هم از پالیزدار...